Hoe zou het toch komen…..

….. dat zelfbevrediging zo beladen is.
Het opschrijven is nog daar aan toe, maar het úítspreken…….
Dat vereist moed. Veel moed.
En je goed voelen. Zelfverzekerd zijn. En ja, wanneer ben je dat……..??

Als mensen zich in de eerste de beste kroeg helemaal volgieten, de meest baarlijke nonsens uitkramen, grof worden, andere mensen beledigen, lawaai maken door o.a. te gaan schreeuwen of het meubilair omverlopen, dan nemen de andere kroeglopers dat voor lief.
“Ach, dat hoort bij hem (of haar), verder prima gozer (of meid) hoor!”
Het kan nog gekker; als je er ’n béétje bij wilt horen ben je toch minimaal één keer in de week, vaak in het weekend, zo dronken als ’n reiger. Dat is gezellig.
Ook al krijg je de sleutel met geen mogelijkheid meer in je eigen slot, kots je, eenmaal binnen, óf de hele boel onder óf je pist in je bed; geen probleem.
Het is immers weekend! Na ’n week werken de ultieme beloning; dronken worden.

Maar als je zonder lawaai te maken en mensen lastig te vallen, onopvallend en in alle stilte, mooie momenten met jezelf beleeft, en je hebt dan idd die eerder genoemde moed om dat te vertellen, word je met vreemde ogen aangekeken en uit de blikken die ze je toewerpen blijkt overduidelijk; je bent op z’n minst oversekst dus oppassen geblazen mensen!
Je bent sowieso ‘n beetje pervers. Eventueel op de kinderen van de toehoorders passen behoort ook tot het verleden (’t zal toch niet zo zijn dat onze kinderen haar al eens in ’n dergelijke situatie hebben aangetroffen hè….) en soms kijken ze je vol mededogen aan, zo van, ach gossie, wat sneu!
Je komt tekort, je hebt geen of ’n slechte relatie, en het liefst distantiëren ze zich van je, op misschien één of twee na, maar die zijn dan waarschijnlijk wél oversekst en daar wil jíj je dan liever van distantiëren.
Rare wereld.

Jan Cremer heeft ooit geprobeerd het taboe te doorbreken:
“Voor de kerk en veel gelovigen was het een bron van kwaad, maar Jan Cremer maakt masturbatie in zijn lofzang juist tot de oplossing voor alles: een remedie …”

En ook Rob Schouten liet zich niet onbetuigd:
“Ooit sprak men van noodonanie, maar na de zogeheten seksuele revolutie begon ook voor soloseks de zon te schijnen. De masturbant /e is zichzelf genoeg.”

Ze hebben veel stof doen opwaaien maar wezenlijk is er weinig veranderd. Het blijft, ondanks de vele probeersels op TV en in de media, ’n uiterst tricky onderwerp van gesprek.

Mee eens? Helemaal níét mee eens?
Vertel………….

masturberen

Advertenties

Wat doen we toch allemaal…..

smartphone

Ik ga ‘n kistje maken
en hang dat buiten neer,
Leg daar dan jouw mobieltje in
dan praten we wat meer.

Kom je bij me op bezoek
dan geeft ik jou mijn tijd,
Jij komt toch naar mij
voor wat gezelligheid?

Niet dat ik stil moet toezien
hoe jij met de buitenwereld praat,
Jou zien lachen en maar typen
Niet wetend waar het over gaat.

Daar zit je dan, stil en verloren
jouw tijd gevend aan die persoon,
Die geen aandacht voor je heeft
alleen voor zijn telefoon.

Vandaar dat kistje bij de deur
leg daar de buitenwereld in,
Pas dan kom je echt voor mij
En heeft mijn tijd voor jou ook zin.

Auteur onbekend.

Tja…..

Zoals de meeste kinderen het gedachtegoed van hun ouders jarenlang koesteren, koesterde ik het linkse gedachtegoed van mijn ouders, ook jarenlang.
En of het nou e.o.a. geloof was of ’n politieke stroming; wat jouw ouders vonden vond jij ook, je was er van overtuigd dat dat goed was. Sterker nog, je vroeg je over ’n andere mogelijkheid domweg niets af.
Mijn vader wordt nog steeds geciteerd, hij zei ooit: “Als blijkt dat de PvdA nog maar één lid heeft, ga er dan maar vanuit dat ik dat ben.”
Gelukkig dienen de jaren des onderscheids zich ongevraagd aan en word je in de gelegenheid gesteld zelf ’n mening te vormen en dat wil nog weleens leiden tot nieuwe verhelderende inzichten. De wereld verandert waar je bijstaat dus enige introspectie is mooi meegenomen!
Ik moest daar aan denken toen ik, bij ’n cartoon van onze minister president, ’n reactie las van F. Rmr en die vond ik dermate bijzonder dat ik die met jullie wil delen.
(Ik heb toestemming. Het is ook niet van haar eigen hand en jammer genoeg weten we niet van wiens hand wel. Mocht je het weten; vertel.)

“Ik kocht een vogelvoederbakje. Ik hing het op mijn achterbalkon en vulde het met zaad. Wat een mooi vogelvoederbakje dacht ik, toen ik het liefdevol vulde met zaad. Binnen een week hadden we honderden vogels, gebruik makend van de onafgebroken stroom van vrij en gemakkelijk bereikbaar voedsel. Maar toen begonnen de vogels nesten te bouwen in de holtes van het balkon, boven de tafel en naast de barbecue.
Toen kwam de poep. Het was overal: op het tegelterras, de stoelen, de tafel, overal! Toen werd ‘n aantal van de vogels vervelend. Ze maakten duikvluchten en probeerden mij te pikken, zelfs al had ik ze uit mijn eigen zak gevoed. Andere vogels waren onstuimig en luid. Ze zaten op het vogelvoederbakje en krijsten en schreeuwden tegen me. Alle uren van de dag en nacht en eisten ze dat ik het moest vullen als het voedsel bijna op was. Na een tijdje kon ik zelfs niet meer zitten op mijn eigen balkon achter het huis. Dus ik nam het vogelvoederbakje weg en in drie dagen waren de vogels verdwenen. Ik heb hun rommel opgeruimd en haalde de vele nesten die ze overal op het balkon hadden gebouwd weg. Al snel was het achterbalkon weer als vroeger. Stil, rustig…. en niet een kwam nog op voor hun recht op een gratis maaltijd.
Laten we nu eens zien. Onze regering geeft gratis eten, sociale woningbouw, gratis medische zorg en gratis onderwijs, en laat iedereen die hier is geboren automatische bewoner zijn. Toen kwamen de illegalen met tienduizenden. Plotseling gingen onze belastingen omhoog voor gratis diensten; kleine appartementen voor vijf gezinnen; je moet nu 6 uur wachten voor een spoedeisende hulp arts; uw kind uit groep 4 is achter met andere scholen, omdat meer dan de helft van de klas geen Nederlands spreekt. Ik moet op ‘Druk op één’ drukken om mijn bank in het Nederlands tegen me te horen spreken. Daarnaast wapperen mensen met vlaggen, lopen schreeuwend door de straten en eisen meer rechten en gratis vrijheden. Misschien is het tijd voor de overheid om de voederbakjes weg te nemen. Als je het hiermee eens bent, geef het door, zo niet… ga gewoon verder met het schoonmaken van de poep.”

Natuurlijk ben ik niet 180° óm, hier en daar zal het ook ietsepietsie overtrokken zijn en zullen er steekhoudende tegenargumenten genoeg zijn, chargeren zit de mens in het bloed, zeker als diezelfde mens ontstemt is, maar toch………….
Op deze manier heb ik het nog niet bekeken. En als je hebt geprobeerd alle misstanden in de wereld te begrijpen, en dat is niet gelukt, kun je niet anders dan je achter je oor krabben en denken; sodeju………..
Arme vogels, of arme ik…..?
Ik ben er nog niet uit.

M Rutte

Wel of toch niet…..

Zou dat typisch Nederlands zijn; je als ’n terriër vastbijten in dat wat de voorpagina’s van de kranten haalt?
We halen er uit wat er inzit, dat sowieso. Krijgen er niet genoeg van!
Hebben we net de heiligverklaring van M. v/d Weijden achter de rug;
de met een aan alle zekerheid grenzende waarschijnlijke dader van N. Verstappe; en dan nu weer de twee Armeense kinderen die niet in Nederland mogen blijven maar naar Armenië worden uitgezet, waar hun moeder woont. Álle media zitten er bovenop; je hoort tíg keer hetzelfde.

Vanmorgen was er op de radio (NPO1) ’n poll; 60% van de stemmers was voor uitzetting – 40% tegen.
Hoe meer het programma zijn einde naderde en ik dus heel veel voor’s en tegen’s had gehoord, hoe meer ik begon in te zien dat uitzetting wellicht toch gerechtvaardigd is.
Er wordt sowieso schromelijk overdreven als het gaat om de beschadigde kinderzieltjes, daar zijn we ook goed in; huilen met de wolven in het bos.
Niets zo flexibel als kinderen, ik weet dat kinderen zich razendsnel aanpassen. Mijn vriendin zat in de kinder- cq. jeugdzorg en wij hebben ons méér dan eens verbaasd over het aanpassingsvermogen van kinderen.
De moeder zou ook in psychische nood verkeren; ja allicht, als ik mij probeer voor te stellen dat mijn kinderen mijlenver weg in ’n ander land zouden verblijven, op ’n leeftijd dat ze mij nodig hadden, zou ik ook instorten!
De kinderen zouden, eenmaal terug in Armenië, dat overigens de status ‘gevaarlijk land’ achter zich heeft gelaten, terechtkomen in ’n weeshuis met alle ellende van dien. Rijst bij mij, maar bij velen, onmiddellijk de vraag: Familie van vader of moeder? Niet aanwezig? Grootouder(s) wellicht? Goede vrienden met de bereidwilligheid de kinderen liefdevol op te nemen?
En als de moeder haar kinderen terug weet in haar onmiddellijke nabijheid knapt ze op, d.w.z., ik zou de hemel te rijk zijn en daar heel veel energie uit putten. Iedere moeder!!!
De taalbarrière, ook zoiets. Als ik, als 8/9 jarige, veertien dagen bij vrienden van mijn ouders in de Achterhoek had gelogeerd sprak ik vloeiend Achterhoeks. Kinderen leren razendsnel.

En wat is het alternatief?
’n Moeder ver weg met ’n kans zo goed als nihil dat het beter met haar zal gaan?
Twee kinderen in ’n land waar ze geen familie hebben?
O ja, iedereen hier in Nederland draagt ze ’n warm hart toe, maar we blijven vreemden. Familie trekt altijd, al zijn de omstandigheden waaronder je verblijft nog zo gunstig.

Als het doorgaat hoop ik oprecht dat we ‘straks’ horen dat het uitstékend met Howick en Lili gaat, in Armenië, en ze met plezier terugdenken aan hun verblijf in Nederland!!!

ScreenHunter_682 Aug. 28 12.29

We schrijven 24 augustus 2018.

Vandaag, 24 augustus, is de geboortedag van mijn lief. Mijn liever dan lief…
Bijna elf jaar geleden hebben we afscheid moeten nemen en wie zegt dat het went weet niet wat hij, of zij, zegt; het went absoluut niet.
Was het maar zo…
Het schrijnt met de jaren meer en meer. Misschien omdat je minder onderneemt en die lege plek alsmaar groter schijnt te worden.

Verdriet schuurt aan tegen medelijden met jezelf.
Ík moest dat wat mij zo lief was afstaan. Ík moet het doen zonder dat wat mijn leven vulde met warmte, aandacht en liefde.
Oprechte liefde.
Voor mijn lief is de situatie exact zoals die was voor hij geboren werd.
Hij lijdt niet en is niet afhankelijk van de zorg van anderen; hij is er niet meer.
Wat had ik dan gewild?
’n Man om mij heen die mij niet meer kende? ’n Man in ’n rolstoel? ’n Man voor de rest van zijn leven aan bed gekluisterd?
Nee natuurlijk niet!
Natuurlijk gun ik hem de rust maar wat is het soms moeilijk.
Dan maar medelijden met mezelf.
Ik sta mezelf toe verdriet te hebben, verdriet om zijn er niet meer zijn, zijn altijd en overal aanwezig zijn. Zijn zijn……… ik mis het zo verschrikkelijk.

Morgen is het vast weer anders.
Gebeurt er weer iets leuks, iets hartverwarmends.
Natuurlijk gebeurt dat.
En dan heb ik er ook weer oog voor.
Ik weet het zeker.
Geloof ik…

Opgeven mag!

Aanvankelijk stond ik er sceptisch in, in de zwem-elfsteden-tocht van Maarten van der Weijden.
Moest dat nou, zo extreem?
Dat impliceerde toch ellende, martelaarschap, afschuwelijke beelden van ’n man die letterlijk en figuurlijk aan het einde van zijn kunnen zou zijn?
Mensonterend over de eindstreep zou worden geschreeuwd en gefloten? Met motiverende en opbeurende teksten op spandoeken om hem de laatste meters door te helpen?
Ik raakte bij de gedachte al in ’n soort paniek.

’n Week zwemmen, en tussendoor normaal eten, drinken en slapen, was toch ook ’n prestatie?
Drie dagen aaneengesloten in water doorbrengen, tweehonderd kilometer je door het water voortbewegen; dan vraag je toch om ellende?
Ik vond het zelfs onverantwoord. Hij heeft ’n vrouw en twee kleine kinderen, stel dat het verkeerd afloopt dacht ik, dat zijn hart het begeeft….. eigenlijk wilde ik er helemaal niet over nadenken.
Was het nou zó’n narcist, zó’n egocentrische zichzelf overschattende einzelgänger, dat hij alle risico’s op de koop toe nam? Eerst Maarten van der Weijden, dan ’n hele tijd niks, en dan de rest van de wereld?

Gelukkig is het goed afgelopen.
Gelukkig heeft hij het opgegeven.
Gelukkig ja, daar heb ik iets moois in gevonden.
Opgeven is voor kankerpatiënten not done; je geeft niet op. Je blijft tot het eind strijdlustig en je vecht voor je leven. Kom op nou! Je gooit het bijltje er toch niet bij neer!?
………….
Maarten wel.
En dat dus vond ik mooi. Laten zien dat opgeven óók ’n optie kan zijn. Al ben je nog zo ‘sterk’, al wil je het nog zo graag tot ’n goed einde brengen; opgeven mag!!
Ik vind het moedig dat hij aan heeft durven geven waar zijn grenzen lagen.
Je wordt, met name in overlijdensadvertenties, de hemel in geprezen als je tot het laatst gevochten hebt, als je letterlijk strijdend ten onder ben gegaan, dan ben je kennelijk sterk.
Ik vind Maarten ook sterk en er is naar mijn idee hélemaal niets verkeerd aan opgeven.
Sterker nog, het troost mij.
Respect Maarten!
En als ik het straks welletjes vind mag ik het ook opgeven, en dan hoop ik dat, het respect dat jou nu, helemaal terecht, ten deel valt, mij ook ten deel zal vallen.
Handen van Maarten

Dierenleed.

Min of meer onvrijwillig naar “Onze boerderij” gekeken, zondagavond 10 juni, NPO1, de laatste aflevering hoorde ik later.
Ik ben geen veganist, dat lijkt mij ook niet gezond. We zijn nou eenmaal omnivoren en omnivoren gedijen het best bij variatie.
Maar we zijn zo verschrikkelijk doorgeslagen!

Als je toch zag hoe ‘n zeug, in ’n overigens brandschone omgeving, bijna klem tussen ijzeren stangen, haar jongen lag te voeden; het was werkelijk niet om aan te zien.
Biggetjes dus, die vijf tot zeven weken nadien al worden geslacht en door ons opgegeten…..
Geeft niks, de zeug wordt vervolgens kunstmatig geïnsemineerd en werpt na verloop van tijd weer 10 tot 15 biggetjes, tussen de stangen in ’n cleane ruimte, en ’n stoïcijnse boer die er van overtuigd is dat hij het goed doet. Het beste met ze voor heeft…..

’n Geitenfokbedrijf, werkelijk ontélbare geiten, ’n bevalling, kleine geitje wordt onmiddellijk bij de moeder weggehaald. En de manier waarop…..

Het bijna routinematig met keizersneden afkalven bij koeien. Vleesveehouders passen maatregelen die leiden tot natuurlijk afkalven bij vleesvee onder andere niet toe omdat de sector die extra kosten moet opbrengen en niet kan doorberekenen aan de consument.

Op Texel stierf ’n schaap vlak nadat ze haar lammetje had geworpen; hoe de mensen daaromheen daarop reageerden; zombies!! Het lam leek gezond en “we moeten door”.

’n Veehouder die ’n deel van zijn drachtige koeien moest laten afvoeren naar het abattoir; milieumaatregel. (Zou genoegen nemen met de helft minder koeien helpen?)

Boer Jan, zonder opvolger, maar had daar totaal geen moeite mee. Jan: “Ik heb geen binding met dieren.” Interviewster: “Geen binding met dieren?” Jan: “Nee nee nee, het is voor mij ’n manier van broodwinning.” Interviewster: “Het is gewoon business bedoel je?”

Het is weerzinwekkend bedoel je!
En dan is dit maar ’n hele kleine greep uit al die misstanden die plaatsvinden om dat karbonaadje op ons bord te doen belanden. Wat te denken van al die gruwelijke transporten, veel te volle stallen met weinig tot geen kans om rampen zoals brand te voorkomen?
En wat voelen we ons verheven boven dieren die, na te zijn bereid, onze smaakpapillen bevredigen. Wat zullen we ons druk maken!? Het zijn maar dieren…..

Nogmaals, ik ben, en word, geen veganist, maar kan het wat minder allemaal?
Wie zijn wij dan wel dat we menen te weten dat ’n mens nou eenmaal hoger aangeschreven staat dan ’n dier?
Dieren hun rechtmatige vrijheid teruggeven en eventueel opeten nadat ze ’n mooi leven hebben geleid; behoort dat ook tot de mogelijkheden?

Ik hoop dat de wal het schip keert, m.a.w., dat we ómkomen in de mest met alle desastreuze gevolgen van dien, dat we, hoe dan ook, tot maatregelen nemen worden gedwóngen om dit leed voor al die dieren te verzachten,
Het is zó schaamtevol……………

Als abattoirs glazen muren hadden.....